HaMlet'i Ofelya'ya, RoMeo'yu Juliet’e bağlayan neydi?
Güzellikleri Mi?
Yoksa onların deliliğe ve ölüMe diğerlerinden daha yakın durMasının, ilk bakışta anlaşılMayan, gizli ve hastalıklı çekiciliğiMi?
Otello’yu DesdeMona'ya bağlayan neydi peki
İhanetine o kadar çabuk inanabileceği bi kadına niye tutkundu?
Bir insanı bir başka insana kuvvetle bağlayan bağ nedir?
Kadınlar ve yazarlar, görünenin altındakileri kurcalayarak bu sorulara cevap ararlar, iç güdüleriylede olsa, gerçeğin daha altlarda bi yerlerde saklı olduğunu sezerler.
Anna Karenina niye Wronski'ye tutuldu?
Yakışıklı olduğu için Mi yoksa daha sonra ortaya çıkacak bencilliğinin kokusunu aldığı için Mi?
Neden edebiyat dünyasının büyük aşklarına baktığıMızda, bağlanılanların deliliğe, ölüMe, ihanete, bencilliğe yakın duranlar olduğunu görüyoruz?
En değerli pulların yanlış basılMış hatalı pullar olMası gibi en sevilen insanlarda aslında hatalı olanlar Mı?
Bir psikiyatri doçenti bir makalesinde 'Ne zaMan kalabalık bi yerde erkeklerin başları aynı anda kapıya dönse, içeri bi borderline tipi kadın girdiğini anlarıM...' diye yazmış
Borderline dediği değişken ve huzursuz bir kişiliği tanıMlayan ruhsal rahatsızlığın adıydı.
Meyvelerin bozulMasından lezzetli ve yakıcı içkiler elde edilmesi gibi insanların bozulMasından da baş döndürücü bir çekicilik Mi doğuyordu?
Niye HaMlet delirecek olanı, RoMeo ölecek olanı, Otello kuşkulanılacak olanı, Anna Karenina bencil olanı seçiyordu?
Ve hangisi bağlılığın nedeni olarak 'deliliği, ölüMü, kuşkuyu, bencilliği' işaret ederdi?
Kuvvetli bağların iplikleri böyle zayıflıklarla dokunuyorsa, bu bağlananlarında zayıflıklarını, bozukluklarını gösterMez Miydi?
Neye bağlandığıMızı biliyor Muyduk?
Bize birisine niye bağlandığıMızı sorduklarında 'çünkü güzel' diyorduk 'yakışıklı, zeki, güçlü, yetenekli...' bi insanın sevilMesi için geçerli olduğunu kabul ettiğiMiz nedenleri sıralıyorduk.
AMa belki de güçsüzlüklere, zayıflıklara, çarpıklıklara bağlanıorduk.
Biz bağlanMayı hep zirvelere doğru bi uçuş olarak anlatMaya çalışırken belki de bağlılık ölüMün deliliğin kuşkunun bencilliğin bozulManın karanlık uçuruMlarına doğru bi kendini bırakıştı
BağlandıklarıMızda, her zaMan başkalarının göreMediği bi 'acınacak' yan bulMuyor Muyduk, bize en çok acı çektirenlerde bile daiMa bizde şefkat uyandıracak bir kırgınlığı görMüyor Muyduk?
BağlandığıMız insanlar başkalarına ne kadar güçlü, akıllı, yetenekli, görünürlerse görünsünler, biz onların başlarına saflıklarından, çocuksuluklarından, güçsüzlüklerinden dolayı kötü bişey geleceğinden tedirgin olup onları koruMaya çalışMıyor Muyuz?
Bir insana bağlanMak bizi ne kadar zayıf we çaresiz kılarsa kılsın, biziM canıMızı ne kadar yakarsa yaksın, biz genede bağlandığıMız insanda kendiMizinkinden daha zayıf ve çaresiz bir yan sezMiyor Muyuz?
Genellikle de bu sezgileriMiz doğru değil Mi?
SanırıM kuvvetli bağları, bağlandıklarıMızdaki büyük zayıflıklar güçlendiriyor.
Büyük aşkların, büyük bağlılıkların içinde daiMa biraz acıMa da bulunuyor; bizi üzdüklerinde, bize ihanet ettiklerinde bile bu yaptıklarının onların zayıflığından kaynaklandığını düşünü içinde çırpındığıMız derin kedere rağMen onlar için endişe ediyoruz.
Kendimize dahi açıklaMadan, onların öleceğinden, delireceğinden, yalnız kalacağından, hastalanacağından bizi çeken o karanlık zayıflıkların içinde bizsiz yok olacaklarından korkuyoruz
Başkaları onların en parlak yanlarını görürken biz en karanlık yanlarını görüyoruz.
O parıltıyla, o zifiri karanlığın birlikte oluşturduğu tuhaf girdap çekiyor bizi. Parıltılarına geliyor karanlıklarında kayboluyoruz.
HaMlet Ofelya'ya RoMeo Jüliet'e niye bağlandı?
ikisi de çok güzeldi.
Biri deliliğe, biri ölüMe yakındı.
ÖlüMe, deliliğe, ihanete değen bi güzelliğe bi güce bi başarıya kiM ilgisiz kalabilir ki?
KalaMaz ve bağlanırız.
Birine bağlanMadan önce 'bağlandığıMda acı çeker MiyiM' diye korkarken bağlandıktan sonra 'acaba o acı çekecek Mi' diye korkMaya başlarız. Kendi acılarıMız tahaMMül edilebilir gözükürken kendiMizi her acıya dayanabilecek gibi hissederken, onların hiç bi acıyı taşıyaMayacaklarından, kendi acılarının altında ezileceklerinden çekiniriz.
Terk edildiğiMizde bile bütün kızgınlığıMızın arasında 'şiMdi bensiz ne yapacak' diye sorarız kendiMize
Bir insan bir insana niye bağlanır? Niye bağlandığıMızı kendiMiz bilir Miyiz?
Akıllı nedenler buluruz duygularıMıza, aMa asıl neden aklın sızMadığı kuytuluklarda gizlidir.
O gizli kuytuluklardaki zayıflıklar niye çeker ki bizi?
Kendi zayıflığıMızdan Mı?
Yoksa bağlanan kendini bağlandığından daha sağlaM Mı görür, kendi çektiklerine bağlandığı insanın dayanaMayacağına Mı inanır, bağlanMak bir güçsüzlük gibi görünürken acaba bağlanan kendi gücünü Mü hisseder bu bağlılıkta?
Güzel ve güçlü bir zayıflık karanlığı ışıklı bir siyahlıktan oluşan bi uçuruM gibi çeker bizi, bir kere eğilip baktıktan sonra gözlerinizi alMak kolay değildir.
Karanlıklara bağlanırız aMa parlak ve alevli olanlarına.
Ve başkaları onların parlaklığına hayran olurken biz karanlığına acır ve esir düşeriz.
Onun için bağlanMak ayırır bizi diğer insanlardan.
Diğerlerinin Meyveleri toplayı yediği bi bahçede o Meyvelerin bozulMasınından elde edilMiş lezzetli ve yakıcı içkileri içMenin sarhoşluğuna, o içkiyi keşfetMiş olManın ve kalabalıklardan ayrılManın hazzıyla bırakırız kendiMizi
'Niye bağlanırız bi insana?' diye sorulduğunda, içkileri Meyvelerden çok sevdiğiMiz için' deriz